Zes jaar heb ik mezelf ontcijferd via symbolen
Astrologie, Human Design, Gene Keys, de Mayakalender…
Sinds 2020 heb ik me verdiept in zowat elk pseudowetenschappelijk systeem onder de zon (see what I did there?), op zoek naar de rode draad. Eerst om mijn eigen geluk te vinden nadat ik in de reguliere psychotherapie een plafond bereikte, later ook om anderen te helpen.
Die rode draad lijkt verbinding te zijn. Wat het probleem aan de oppervlakte ook is dat je ertoe brengt informatie te zoeken over je eigen aard of die van een ander, er zit bijna altijd een basale behoefte onder: opnieuw verbinden. Met jezelf, met anderen, of met de wereld — via herkenning.
Maar los daarvan heeft mijn nieuwsgierigheid me ook naar veel meer vragen geleid.
De toestemming om anders te zijn
Niet over mezelf. Wat de oorzaak ook was, ik weet nu veel meer over mezelf dan al die jaren geleden. Maar ik weet ook dat ik die systemen niet per se nodig had. Ze hebben het proces versneld, maar ze zijn niet onmisbaar.
Wat ze mij hebben gegeven, is de toestemming om anders te zijn. In die zin hebben ze me zeker iets gebracht. Maar de rebel en scepticus in mij kon zich nooit volledig verbinden aan één systeem, community of geloof. Ik heb ook valkuilen gezien, bij mezelf en anderen.
“Geloof jij daar dan echt in?”
Geloof — dat is het woord dat ik het vaakst hoor wanneer ik vertel dat ik astrologie bestudeer en Human Design kennis toepas.
“Dus… geloof jij daar dan echt in?”
Meestal met een licht verbaasde blik, omdat men mij tot dan toe als redelijk intelligent inschatte.
Mijn brein doet dan biep. Ik begrijp die vraag niet goed.
Wat is geloof eigenlijk? Ik kijk liever op een ander niveau.
Helpt dit mij op dit moment? Vervult het een behoefte? Schaadt het mij of anderen — nu of op lange termijn?
Ik heb in elk geval niemand pijn gedaan door me te verdiepen in de mythische figuur Cheiron — gewonde genezer, ook de naam van een planetoïde nabij Saturnus, die jij en ik in onze geboortehoroscoop kunnen terugvinden.
Ik hou van verhalen, en veel culturen zouden zeggen dat ze kracht en geheugen in zich dragen. In die systemen van de pseudowetenschap functioneren ze als spiegel, als reflectie-instrument. Het gaat er uiteindelijk om wat je ermee doet.
Maar daarover later meer.
Het wetenschappelijke pad
Het is 2026 en ik ben net gestart aan een wetenschappelijke bachelor in de Psychologie.
De komende jaren wil ik me onderdompelen in de hedendaagse wetenschappelijke benaderingen van de psyche — met een sterke focus op hoe beter te navigeren in de wereld als neurodivergent menselijk wezen. Ik kijk ernaar uit om het vak van psycholoog te leren, opnieuw intellectueel uitgedaagd te worden, en zelf onderzoek te doen.
Om sceptisch te blijven. Nieuwsgierig. Open.
En om te onderzoeken hoe het beste uit deze -schijnbaar tegengestelde- werelden samengebracht kan worden — zeker voor wie, net als ik, net iets anders bedraad is.
Dit is het begin van een nieuwe reeks. Ik zal in deze blogartikels verder delen wat ik leer, bevraag en met elkaar probeer te verbinden op dit pad.